دنياي من
آنچه كرم ابريشم پايان دنيا مي داند براي پروانه آغاز زندگيست
مهربان، ای مهربان، ای مهربان. یک دم این خواب مرا کوتاه کن. لحظه هایم را بگیر از وقت شب، دست این تب را ز من کوتاه کن. مهربان، ای آخر ویرانه ها استاده خوش، آشنای حسرت و اندوه های مرد کش، مهربان، ای ساده بازی کرده با این زندگی، آخر تکریم و آغاز شب آزادگی، محور گیتی بگیر و بر مراد ما بتاب، لحظه ای از واقعیت رو به رویا کن خطاب، گو ، منِ درگیر وهم و آرزو، گیر گیرِ دلخوشی های مگو، رسم نان خوردن فراموشم کنند. شاید اینسان ، لحظه های گم هم آغوشم کنند. گو، مرا مست چه؟!، هشیار چه؟! بهتان کم زنند. کمتر از آدم شدن در پیشگاهت دم زنند. مهربان، ای مهربان، نامهربانی کافی است. تاب چه؟! تاوان چه؟! حجم مرا این سهم غربت کافی است. مهربانی هم نکردی، مهربان با پنجره!! باشد این نا مهربانی هم برایم کافی است. ======== (سوزان یگانه) ===========
